De reacties op de kersthit op ons kantoor verschilden. De ene neuriënde onbewust mee en kreeg een dromerige blik in haar ogen. Een ander kreeg spontaan kippenvel bij de gedachte aan de ‘altijd gezellige dagen’ rondom Kerst.
Iedereen heeft een eigen manier van Kerst vieren. De één spendeert deze dagen binnenshuis en vermaakt zich met het doen van spelletjes en gourmetten. De ander gaat luxueus uit eten en naar kerstconcerten en meubelboulevards. De insteek van Kerst is in de afgelopen jaren flink veranderd. Want is het niet vreemd dat ik de traditionele nachtmis niet noem? Of de adventskaars die wekelijks aangestoken wordt?
Dat de Kerst vercommercialiseert, is geen opmerkelijk feit. Maar, vraag ik me dan af, welke marketingmachine zorgt ervoor dat heel Nederland op zijn kop staat in december?
Als kind was mijn kerst een combinatie van een religieuze feestdag en een verwendag. Wie wilde mocht mee naar de kerk op kerstavond. Op de basisschool werd wekelijks een extra kaars aangestoken op de adventskrans. En de beeldjes van de herders reisden een lampionnenster na in het klaslokaal. Tegelijkertijd hadden we een kerstontbijt bij ons thuis en aten we 1e Kerstdag gezamenlijk boerenkool en gingen we op bezoek bij de familie.
Nu bestaat mijn Kerst uit het plannen van etentjes, stapavonden en het inkopen van cadeautjes. De originele kerstsfeer proef ik niet meer, tenzij we toevallig boerenkool eten op 1e Kerstdag. Maar tegenwoordig bestaat ons kerstdiner uit een vier gangenmenu. Er staat ook geen kerststal onder de kerstboom, maar er liggen vooral cadeautjes.
Ik vind het jammer dat de Kerst zijn authenticiteit verliest en ben niet de enige hierin. Toch is mijn mening dat ik zelf de olie van deze marketingmachine ben. Kerst is een staat van behoefte geworden en de behoefte is in de loop der jaren verschoven. De behoefte van religie en spiritualiteit is verschoven naar een meer materialistische behoefte: vrije dagen rondom de kerst, luxe eten, cadeautjes geven, gezelligheid en vermaak. En ik geef het toe: ik werk er net zo hard aan mee.
Maar ergens diep in mijn hart hoop ik dat er een enorme sneeuwstorm over Nederland raast rond de Kerst en dat de stroom uitvalt. Alle luxe diners en overdaad zullen verloren gaan omdat de diepvries en de keramische kookplaat dienst weigeren. En hopelijk vinden mensen weer een stukje van elkaar terug. In plaats van verblind te worden door de vele kerstlichtjes, zoekt men elkaars ogen bij het licht van een enkele kaars.